آسانسورهای بیمارستانی به طور کلی به دو نوع تقسیم می‌شوند: آسانسور{0}اتاق ماشینی و آسانسور بدون ماشین-اتاق-. آسانسورهای اتاق ماشین{4}}به یک اتاق تجهیزات مجزا برای قرار دادن تجهیزات درایو و کنترل نیاز دارند که فضای بیشتری را اشغال می‌کند اما نگهداری آسان‌تری را ارائه می‌دهد. دستگاه-اتاق-آسانسورهای کمتری، تجهیزات را در بالا یا پایین چاه ادغام می‌کنند که باعث صرفه‌جویی در فضا می‌شود، اما به تخصص فنی بالاتری نیاز دارد. بیمارستان ها بر اساس عواملی مانند ساختار ساختمان و جریان بیمار، نوع مناسب را انتخاب می کنند.
چرا بیمارستان‌ها آسانسورهای کمتر-اتاق-را ترجیح می‌دهند؟
استفاده از فضای زیاد: ساختمان‌های بیمارستانی-فضای بسیار محدودی دارند. طراحی کمتر-اتاق-ماشین، فضای پزشکی بیشتری را آزاد می‌کند.
زیبایی شناسی قوی: بدون نیاز به اتاق های تجهیزات در معرض، حفظ ظاهر ساختمان تمیز.
عملکرد بی‌صدا: دستگاه‌های جدیدتر-اتاق-آسانسورهای کمتری می‌توانند صدای عملیاتی زیر 50 دسی بل را کنترل کنند.
پاسخ اضطراری قوی: اکثر آنها مجهز به سیستم های منبع تغذیه دوگانه هستند که امکان عملکرد حتی در زمان قطع برق را فراهم می کند.
مزایای غیرقابل جایگزین آسانسورهای اتاق ماشینی-:
در ساختمان‌های مرتفع بیمارستانی، آسانسورهای اتاق ماشینی-به عنوان انتخاب اصلی باقی می‌مانند:
ظرفیت بار قوی تر، مناسب برای حمل تخت های بیمارستانی و تجهیزات پزشکی.
اتلاف گرما خوب، مناسب برای-عملکرد طولانی مدت-با شدت بالا.
تعمیر و نگهداری آسان تر، تکنسین ها می توانند مستقیماً به اجزای اصلی دسترسی داشته باشند.
عمر سرویس معمولاً 5-8 سال بیشتر از آسانسورهای بدون ماشین-است.
